Θέλουμε ανθρώπινες, ευρωπαϊκές πόλεις

Η φράση «Ανθρώπινες πόλεις» αποτέλεσε πολλές φορές προεκλογικό σύνθημα πολλών κομμάτων και παρατάξεων. Ένα σύνθημα που κανονικά θα έπρεπε να πηγάζει μέσα από τις ηθικές αρχές της αγάπης για τον άνθρωπο, της έγνοιας και της συνεχούς προσπάθειας για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Τι σημαίνει όμως ο όρος «ανθρώπινη πόλη»; Πως εννοούμε αυτό μας το σύνθημα και πως, έμπρακτα και ουσιαστικά, προσπαθούμε να το κάνουμε πράξη στην καθημερινή ζωή; Ανθρώπινη πόλη, στο μυαλό των απλών πολιτών, σημαίνει μια πόλη καλά οργανωμένη, καθαρή, με συντονισμένες υπηρεσίες, λειτουργικότητα αλλά κυρίως φιλική στους δημότες. Σε όλες τις ομάδες των δημοτών. Γιατί, το γεγονός ότι μια πόλη είναι φιλική σε μια μόνο μερίδα των κατοίκων της, έστω κι αν αποτελεί την πλειοψηφία, αυτό δεν είναι καθόλου αρκετό. Η προσπάθεια, σε κάθε Δημοτικό Συμβούλιο πρέπει να στρέφεται στη μετατροπή του Δήμου σε μια πλήρως προσβάσιμη και λειτουργική πόλη για όλες τις ομάδες δημοτών και κυρίως τις ομάδες των κινητικά εμποδιζόμενων ατόμων όπως οι ανάπηροι, οι τυφλοί, οι υπερήλικες, τα μικρά παιδιά κοκ. Δυστυχώς μέχρι σήμερα, παρά τις όποιες προσπάθειες, τις οποίες δε μηδενίζουμε σε καμιά περίπτωση, δεν έχουν γίνει όλα όσα έπρεπε να γίνουν. Σήμερα, ολόκληρη η Κύπρος έχει τεράστια έλλειψη πεζοδρομίων. Σην επικράτεια των Δήμων και Κοινοτήτων, ακόμα και σε μεγάλες κεντρικές λεωφόρους, οι πεζοί, και κυρίως οι ομάδες που αναφέρονται πιο πάνω, αναγκάζονται να περπατούν στο οδόστρωμα, πολλές φορές θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Για τα άτομα με δυσκολία στην κίνηση, δεν υπάρχει σχεδόν καμιά σημαντική φροντίδα. Επικρατεί μια απαράδεκτη κατάσταση και πολλοί άνθρωποι αναγκάζονται να μένουν στο σπίτι, μη έχοντας άλλη επιλογή. Και στις περιπτώσεις όμως που υπάρχουν πεζοδρόμια, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Πολλά από αυτά δεν διαθέτουν τις αναγκαίες ράμπες και ως εκ τούτου δεν είναι προσβάσιμα. Είναι βέβαια και το άλλο φαινόμενο που παρατηρείται και προκαλεί πρόσθετα προβλήματα. Στα περισσότερα πεζοδρόμια του Στροβόλου, σταθμεύουν τα αυτοκίνητα, τοποθετούνται οι κάδοι απορριμμάτων και ανακύκλωσης, στοιβάζονται κιβώτια, μπαίνουν διαφημιστικές πινακίδες, διενεργούνται πάσης φύσεως «εργασίες»... Στο μόνο που δεν χρησιμεύουν είναι να χρησιμοποιούνται από τους πεζούς. Οι Οικολόγοι, χρόνια τώρα, θέτουν συνέχεια και σε κάθε ευκαιρία θέμα προσβασιμότητας σε κτίρια δημόσιας χρήσης, υπηρεσίες και οργανισμούς. Είναι για μας αδιανόητο το 2008, σε μια ευρωπαϊκή χώρα, ένας ανάπηρος να μη μπορεί να μπει με το τροχοκάθισμα του σε ένα περίπτερο, ένα φούρνο ή ακόμα χειρότερα, σε ένα υπουργείο!!!...